ಅಮೃತ ಘಳಿಗೆಯಲೊಮ್ಮೆ ನಾ ಭುವಿಗೆ ತಳೆದೊಂದು
ಬಿತ್ತು ತಾ ನಕ್ಕಿತ್ತು ಹೂವಾಗಿ ಬಿರಿದು
ಜನ ಹಳಿದರದನಂದು ಕಳೆಯೆಂದು ಬಗೆದು
ನನ್ನ ತೋಟದ ತಂಪಿನೆಡೆಯೆಲ್ಲ ಸುಳಿದಾಡಿ
ಗೊಣಗಿದರು ಏನೊ ಸರಿಯಿಲ್ಲೆಂದು ಜರಿದು
ನನ್ನನೂ ನನ್ನಲರನೂ ಶಪಿಸಿ ನಡೆದು
ದಿನಕಳೆದು ಮುಂದೆ ಬಾನೆತ್ತರಕೆ ತಾ ಬೆಳೆದು
ಬೇಲಿಯಾಚೆಗೆ ತೋರ್ವ ಬೆಳಕ ಶಿಖಿಯಾಯ್ತು
ಕಾಳರಾತ್ರಿಯ ಖಳರ ಕೈವಶವದಾಯ್ತು
ದೂರದೂರುಗಳಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಕೇರಿಗಳಲ್ಲಿ
ಅದನು ಬಿತ್ತಿದರು ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲೂ
ಮೊರೆವನಕ ವಾಹ್! ಎಂಥ ಹೂವೆಂಬ ಸೊಲ್ಲು
ಸುಸ್ಪಷ್ಟವೀ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಯನು ಕೇಳಿ
ಎಲ್ಲರೂ ಪಡೆದಿಹರು ಆ ಬಿತ್ತನೀಗ
ಹೂವುಗಳು ದೊರಕುವವು ಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗ
ಹೀಗಿರಲು ಸೊಗವಿರುವ ಹಲ ಹೂಗಳರಳುವವು
ಕೆಲವು ಹೂವುಗಳಲೇನೊಂದು ಸೊಗವಿರದು
ಕಳೆಯೆನ್ನುವರು ಮತ್ತೆ ಜನರು ಹೀಗಳೆದು
Original by Alfred, Lord Tennyson
Once in a golden hour
I cast to earth a seed.
Up there came a flower,
The people said, a weed.
To and fro they went
Thro' my garden bower,
And muttering discontent
Cursed me and my flower.
Then it grew so tall
It wore a crown of light,
But thieves from o'er the wall
Stole the seed by night.
Sow'd it far and wide
By every town and tower,
Till all the people cried,
'Splendid is the flower! '
Read my little fable:
He that runs may read.
Most can raise the flowers now,
For all have got the seed.
And some are pretty enough,
And some are poor indeed;
And now again the people
Call it but a weed.
