ಮಂದಗತಿ

 
ನೀನೆಂದಾದರು ತಿರುಗುವ ತೊಟ್ಟಿಲ ಮೋಜಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಂಡಿಹೆಯಾ
ಮಳೆಹನಿ ಚಟಪಟಗುಟ್ಟುತ ಇಳೆಮೈ ತಾಗುವ ಸಪ್ಪಳ ಕೇಳಿಹೆಯಾ 
ಅಲ್ಲಿಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹಾರುವ ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯ ಬೆಂಬಿಡದಾಡಿಹೆಯಾ
ಮುಳುಗುವ ದಿನದೊಳಗಿನ ಕರಗುವುದನು, ಕತ್ತಲ ಬರುವನು ಕಾದಿಹೆಯಾ 

ತಡೆ ತಡೆ ನಿನಗವಸರವೇಕೆ
ಏಕೀ ಪರಿ ಕುಣಿಯುವ ತವಕ 
ಮಣಿ ನೀ ಜೀವನದಲ್ಪತೆಗೆ 
ತಣಿ ನೀ ಹಾಡಿದು ಮುಗಿವನಕ 

ಕ್ಷಣವೂ ನಿಲ್ಲದೆ 'ಈಗಲೇ, ಈ ಕ್ಷಣ'ವೆನ್ನುತ ದಿನಗಳ ದೂಡಿಹೆಯಾ
ಕುಶಲಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮಾರುತ್ತರವನ್ನಾಲಿಸದೆಯೆ ಮುನ್ನಡೆದಿಹೆಯಾ 
ಹಗಲಿನ ದುಡಿತದ ದಣಿವನು ನೀಗಿಸಲೆಂದೊರಗಲು ನೀ ರಾತ್ರಿಯಲಿ
ನಾಳಿನ ಸಾವಿರ ಜಂಬರ ಮಸ್ತಕದಲಿ ತಾಂಡವವನ್ನಾಡಿವೆಯಾ 

ನನ್ನೊಡನಾಡಲು ಬಾ ಎನ್ನುವ ಕಂದನ ಕರೆಯೆಡೆ ಕಿವಿಯಾನಿಸದೆ
ಕಣ್ಣೀರಿಗು ಮಿಡಿಯದೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲಿ ಆಮೇಲಾಗಲಿ ಎನ್ನುವೆಯಾ 
ದೂರದ ಬಂಧುವನೊಮ್ಮೆಯು ನೆನೆಯದೆ ದಿನಗಳವೆಷ್ಟೋ ಸರಿದಿವೆಯಾ
ವ್ಯಸ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ಮರೆವಿನಲಗುಗಳು ಬಂಧದ ಸೂತ್ರವ ತರಿದಿವೆಯಾ 

ತಡೆ ತಡೆ ನಿನಗವಸರವೇಕೆ
ಏಕೀ ಪರಿ ಕುಣಿಯುವ ತವಕ 
ಮಣಿ ನೀ ಜೀವನದಲ್ಪತೆಗೆ 
ತಣಿ ನೀ ಹಾಡಿದು ಮುಗಿವನಕ 

ಗುರಿಯನು ಮುಟ್ಟುವ ಧಾವಂತದಿ ಪಯಣದ ಸುಖವೆಲ್ಲವ ಕಳೆದಂತೆ
ಆವೇಗವದಿರೆ ದಿನವೂ ತೆರೆಯದೆ ಬಂದುಡುಗೊರೆಯನ್ನೆಸೆದಂತೆ 

ಜೀವನವಿದು ಪಂದ್ಯವಿದಲ್ಲ
ಹೆಜ್ಜೆ ಮೆಲ್ಲನಿಲ್ಲಿಡಬೇಕು 
ಮೇಳದ ಕೊನೆಯಾಗುವ ಮುನ್ನ
ಗಾನದ ಸವಿಯನ್ನುಣಬೇಕು 

Original unknown

ಆದಿ

 

ಕೂಸು ಕೇಳಿದಳಮ್ಮ ನಾನೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆನು ಹೇಳು ನೀ

ಆವ ಕಡೆಯಿಂದಾವ ಊರಿಂದೆತ್ತಿ ತಂದೆಯೆ ನನ್ನ ನೀ

ಕೊಂಚ ಅಳುತಾ ಕೊಂಚ ನಗುತಾ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬುತ ಕಂದನ

ಅಮ್ಮನೆಂದಳು ಕಂದ ನೀನೆನ್ನೆದೆಯ ಬಯಕೆಯ ಚಂದನ

ಎಳೆತನದ ಕೆಳೆಯಾಟದಲಿ ಮಾಡಿಟ್ಟ ಬೊಂಬೆಯಲಿದ್ದೆ ನೀ

ನಿತ್ಯಪೂಜೆಯಲಿಟ್ಟು ಅಳಿಸಿದ ಮಣ್ಣ ದೇವರಲಿದ್ದೆ ನೀ

ನಿನ್ನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸಲು ಪ್ರಾಣಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯೆ ಸಾಧನ

ದೈವದಾರಾಧನೆಯಲೇ ಮಾಡಿದ್ದೆ ನಿನ್ನಾರಾಧನ

ನನ್ನೊಲವು ನನ್ನೆಲ್ಲ ಭರವಸೆ ನನ್ನ ಜೀವನಪಾತ್ರದಿ

ಹರಿದೆ ನೀ ನನ್ನಮ್ಮನೊಡಲಿನ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಯ ಸೂತ್ರದಿ

ಮನೆಮನಗಳನ್ನಾಳುವಾ ಅವಿನಾಶಿಯಾತ್ಮದ ಮಡಿಲಿದೆ

ಜನ್ಮಜನ್ಮಗಳಿಂದ ನಿನಗದು ತನ್ನ ಜೀವವನೂಡಿದೆ

ನನ್ನ ನವತಾರುಣ್ಯಪುಷ್ಪವು ಮೆಲ್ಲನರಳುವ ಹೊತ್ತಲೂ

ಅಂತರಂಗದ ಗಂಧವಾಗುತ ನೀ ಪಸರಿಸಿದೆ ಸುತ್ತಲೂ

ಯೌವನದ ಸೊಬಗಿನಲು ನಿನ್ನದೆ ಸೌಕುಮಾರ್ಯವು ಮೂಡಿತು

ಉದಯಸೂರ್ಯನ ಬರವ ಸಾರುವ ಮೂಡ ಕಾಂತಿವೊಲಾಡಿತು

ನಾಕದೊಲುಮೆಯ ರೂಪವೇ ! ಮುಂಜಾವ ಬೆಳಕಾಲಾಪವೇ!

ಬಾಳ ತೊರೆಯಲಿ ತೇಲಿ  ಬಂದೆನ್ನೆದೆಯ ಬೆಳಗಿದ ದೀಪವೇ!

ನಿನ್ನ ನೋಡುತಲಿಂದು ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯಭಾವದಿ ಮಿಂದಿಹೆ

ವಿಶ್ವದಕ್ಕರೆ ಪಾತ್ರವೇ ! ನೀ ನನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ದಕ್ಕಿಹೆ !

ಕಂದ! ನಾ ಬಿಗಿದಪ್ಪುವೆನು ನೀ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಭಯದಲಿ

ಯಾವ ಮಾಯೆಯೊ ಜಗದ ನಿಧಿಯನು ಬಂಧಿಸಿದೆ ಈ ಕರದಲಿ!

Original by Rabindranath Tagore

The Beginning

"Where have I come from, where did you pick me up?" the baby asked its mother.

    She answered, half crying, half laughing, and clasping the baby to her breast-

    "You were hidden in my heart as its desire, my darling.

    You were in the dolls of my childhood's games; and when with clay I made the image of my god every morning, I made the unmade you then.

    You were enshrined with our household deity, in his worship, I worshipped you.

    In all my hopes and my loves, in my life, in the life of my mother you have lived.

    In the lap of the deathless Spirit who rules our home you have been nursed for ages. 

   When in girlhood my heart was opening its petals, you hovered as a fragrance about it.

    Your tender softness bloomed in my youthful limbs, like a glow in the sky before the sunrise.

    Heaven's first darling, twain-born with the morning light, you have floated down the stream of the world's life, and at last you have stranded on my heart.

    As I gaze on your face, mystery overwhelms me; you who belong to all have become mine.

    For fear of losing you I hold you tight to my breast. What magic has snared the world's treasure in these slender arms of mine?"

ಪೀತಸುಮ

 

ಒಬ್ಬಂಟಿ ನಾನಲೆಯುತಿದ್ದಾಗ ಮುಗಿಲೊಂದು

ಗಿರಿಶಿಖರ ಕಣಿವೆಗಳ ಮೇಲಲೆಯುವಂತೆ  

ಕಣ್ಣಮುಂದಾಕ್ಷಣದಲೊದಗಿತ್ತು ಗುಂಪೊಂದು

ಪೀತಸುಮರಾಜಿಯದು ಹೊನ್ನ ಸಿರಿಯಂತೆ

ಕೆರೆದಂಡೆಯಲ್ಲಿ, ತರುಛಾಯೆಯಲ್ಲಿ

ನಲಿಯುತ್ತಲಿತ್ತು ತಾ ತಂಬೆಲರಿನಲ್ಲಿ

ಆಕಾಶಗಂಗೆಯೊಡಲನು ತುಂಬಿ ಹೊಳೆಹೊಳೆವ

ಕೋಟಿ ನಕ್ಷತ್ರಸಂಪದದಂತೆ ಅನಿಶ

ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿವನಕ ಚಾಚಿದ್ದವವು ನೆಟ್ಟಂತೆ 

ಸಾಲಾಗಿ ದಂಡೆಗುಂಟವು ಹೇಮಕಲಶ

ಎಣಿಕೆ ಸಿಗದಾಯ್ತು, ನೋಟವೊಂದರಲಿ

ಮುಡಿದೂಗುತ್ತಿದ್ದವಾನಂದನಾಟ್ಯದಲಿ

ಸ್ಫಟಿಕ ಜಲದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮನರ್ತನದ ಮೋದ

ನಾಚಿಸಿತ್ತಲೆಗಳೋಳಿಯ ಕಾಂತಿಯನ್ನು

ಹರ್ಷಸಮ್ಮರ್ದ ಪರಮಾಹ್ಲಾದದಾ ಸಂಗ

ಮುದಗೊಳಿಸದಿಹುದೆಂತು ಕವಿಯ ಮನವನ್ನು 

ನೋಡನೋಡುತ್ತಾ ಸೆರೆಯಾಯ್ತು ಚಿತ್ತ

ಬಗೆಯದಾದೆನು ಆಗ ಆ ನಿಧಿಯ ಮೊತ್ತ

ಈಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನ್ನಂತೆ ನಾನಿರುವಾಗ

ಯಾವುದೋ ನೆನಹೊ ಶೂನ್ಯವೊ ಕಾಡಿದಾಗ

ತೋರ್ವುದೊಳಗಣ್ಣಿಗಾ ದಿವ್ಯ ಕಾಣ್ಮೆಯ ದೀಪ್ತಿ

ಏಕಾಂತದಾನಂದ ಸುಧೆ ಹರಿವುದಾಗ

ನನ್ನೆದೆಯ ಸುಮವೂ ಒಲಿದೊಲಿದು ಬಿರಿದು

ಹೊನ್ನ ಸುಮಗಳ ಕೂಡೆ ನಲಿಯುತಾಡುವುದು

Original by William Wordsworth 

I wandered lonely as a cloud

That floats on high o'er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine

And twinkle on the milky way,

They stretched in never-ending line

Along the margin of a bay:

Ten thousand saw I at a glance,

Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they

Out-did the sparkling waves in glee:

A poet could not but be gay,

In such a jocund company:

I gazed—and gazed—but little thought

What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie

In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye

Which is the bliss of solitude;

And then my heart with pleasure fills,

And dances with the daffodils.