ನಕ್ಷತ್ರ ಧೂಳಿಕಣಗಳು ತಾನೆ ನಾವೆಲ್ಲ
ಗತಕಾಲದೊಂದಾವುದೋ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ
ಪ್ರೇಮಾಂಕುರಾಕಾಂಕ್ಷೆದೀಪ್ತ ಕಣಗಣ ಸುತ್ತಿ
ನಾನೆಂಬ ಅಣುವಿನಾಕೃಷ್ಟ ಪರಿಧಿಯಲಿ
ನಿನ್ನ ಕಣಗಳನರಸಿ ನೇಹ ಬೆಸೆಯುತ ಬಯಸಿ
ಪ್ರೀತಿಸುತ ವರಿಸಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದೆವೇನೋ
ಬಿಡದೊಂದು ಬಂಧದಲಿ ಸೆರೆಯಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ
ಚಿರವಾಗಿ ನೀರಹನಿಯಾಗಿದ್ದೆವೇನೋ
ನಾನೊಮ್ಮೆ ನಿನಗೆಂದು ಬರೆದೊಂದು ಕವಿತೆಯನು
ಜತನದಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮಳೆಹನಿಯೊಳಿರಿಸಿ
ಶುಕ್ಲ ಪದಗುಚ್ಛದಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಬೆಳಕದನು
ಬಿಡಿಸುತ್ತ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಬಣ್ಣಗಳ ಸೃಜಿಸಿ
ಒಂದೊಂದು ಬಣ್ಣದೆಳೆ ಹಿಗ್ಗುತ್ತ ಬಾಗುತ್ತ
ಅಂದು ನಿನ್ನನು ಸೆಳೆದ ಸವಿಯಾಯಿತೇನೋ
ಆ ವರ್ಣಮಯ ವಿಸ್ಮಯಾನುಭವದ ಸ್ಮೃತಿಯೇ
ಇಂದಿಲ್ಲಿ ಬಾನ ಮಳೆಬಿಲ್ಲಾಯಿತೇನೋ
ಹೀಗಿರಲುಬಹುದೇ? ಈ ವಿಶ್ವವೈಶಾಲ್ಯದಲಿ
ನಾನು ನೀನಷ್ಟೆ ಇನ್ನೇನಿಲ್ಲ ಶೂನ್ಯ
ಒಂದನಿನ್ನೊಂದು ನಮ್ಮೆರಡು ಕೈ ಕೂಡಿದರೆ
ಚಪ್ಪಾಳೆ ದನಿಗೆ ಬೇರೇನಿಲ್ಲ ಗಣ್ಯ
ಒಳಸೆಳೆವ ಸುಳಿಯೊಳಗೆ ಆಕಾಶಕಾಯಗಳು
ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಂತಿಹೆವೆ ನಾವು?
ನಾ ಬಿರಿದು ನೀ ನನ್ನೊಳಿಳಿದು ನೀರವ ಸಿಡಿದು
ನಾದವೇ ಹೊಮ್ಮಿದ್ದು ಇರಬಹುದೆ ನಿಜವು?
Original by Hemanth Shanthigrama
Could it be that
Since we are all made of stardust,
Somewhere in the distant past
my valence electrons befriended yours,
Fell in love, and bonded forever
forming water.
Could it be that
the rainbow in the sky is just a memory
of a poem that I had once written for you
and kept safely locked in a raindrop,
and light scattering the words I wove,
forming colours
Could it be that
it is just you and me that make up the universe
like the two palms to a clap! we collide
like two planets trapped in a gravitational vortex
To take you in, my soul breaks, shattering the silence
forming music
No comments:
Post a Comment