Speck of Dust

 

ಗಾಳಿಯಲಿ ನಾ ಹಾರುವಂತಿದ್ದರೊಂದು ದಿನ

ಮತ್ತೆಂದು ಧರೆಗಿಳಿಯಬಾರದೆಂದು

ನೆನೆದು ಧೂಳ್ಕಣ ಜಪಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳನವರತ

ಶ್ರದ್ಧೆಯಲಿ ದೈವ ತಾನೊಲಿಯಲೆಂದು

ವರ ನೀಡಿತಾ ದೈವ ಬೀಸಿತ್ತು ಬಿರುಗಾಳಿ

ಧೂಳ್ಕಣವನೊಯ್ದಿತ್ತು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ

ತರು ಮುಡಿಗೆ ಗಿರಿ ಗುಡಿಗೆ ನಭದ ನೀಲಿಯ ತುದಿಗೆ

ಅವಳ ಮನ ಧನ್ಯತೆಯ ಪಡೆಯುವೆಡೆಗೆ

ಕಾಲ ಸರಿದಿತ್ತು ಮೋಡಿಯ ಮೆರುಗು ಮಾಸಿತ್ತು

ಸೋತು ಮನ ಬಯಸಿತ್ತು ಮತ್ತೆ ತಾವ

ಪಯಣ ಹಂಬಲಿಕೆ ಬೆದಕಾಟ ಸಾಕೆನಿಸಿತ್ತು

ತನ್ನೀ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಔನ್ನತ್ಯ ಭಾವ

ಮತ್ತೇನು ಆಗದೆಯೆ ಬರಿದೆ ಧೂಳ್ಕಣವಾಗಿ

ತನ್ನಂತೆ ತಾನಿರುವ ನೈಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ

ಮರಳಬೇಕೆಂಬಂತರಂಗದಾಕ್ರಂದನಕೆ

ಸ್ಪಂದಿಸಿತು ದೈವ, ಬಂದಳು ಭೂಮಿಗೆ

ಭ್ರಾಂತಿಯೆಲ್ಲವ ಕಳೆದು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನು ಪಡೆದು

ಅರಿತಳವಳಾಗ ತನ್ನಿರುವ ಬಗೆಯ

ನೋಡುತ್ತ ಬಾನತ್ತ ಮೆಲುನಗೆಯು ಸ್ಫುರಿಸಿತ್ತು

ನಭದಾಚೆಗಿನ ಯಾನದಸಲು ಗುರಿಯ

ಮರೆಯಾಯ್ತು ತಿಳಿವು, ಬಯಕೆಗಳ ಹೊರೆ, ಬರಿ ಶೂನ್ಯ

ಶೂನ್ಯದೊಳಗಿರುವಿಕೆಯ ಧನ್ಯ ಘನತೆ

ಹಂಬಲಿಕೆ ಬೆದಕಾಟಗಳ ಗೊಡವೆಯಿಲ್ಲದಿಹ

ನೆಮ್ಮಷ್ಟೆ, ಬರಿದೆ ಇರುವಿಕೆ, ನೈಜತೆ

ತಿಳಿಗಾಳಿ ಬೀಸಿತ್ತು, ಹೊತ್ತು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತ

ಮಳೆಗರೆದು ಬಿಸಿಲಾಗಿ ಹೂವಾಗಲು

ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತಾಗಿ ಕಣಕಣದಿ ಕರಗುತ್ತ

ಧೂಳ್ಕಣವು ಎಲ್ಲದರಲೊಂದಾದಳು

Original - Unknown