Hope

 

ಅಂತರಂಗದ  ತರುವ ರೆಂಬೆಯಾಸರೆಯಲ್ಲಿ

ಗರಿದುಂಬಿ ಭರವಸೆಯು ಕುಳಿತು ಹಾಡಿಹುದು

ಪದಗಳಿಲ್ಲದ ಹಾಡು ಬರಿದೆ ಭಾವದ ಮೀಟು

ತಡೆಯಿರದೆ ಸ್ವರವೊಂದು ಕೇಳಿ ಬರುತಿಹುದು

ತನ್ನುಲಿಯ ಮಾಧುರ್ಯವನು ಹರಿಸಿ ಮನಮನಕೆ

ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸಾಂತ್ವನವ ತಾನುಣಿಸುತಿರಲು

ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾನಾಡಿ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ನೊಂದಿಹುದೋ

ದನಿಯನಡಗಿಸಿಬಿಡುವ ಬಿರುಗಾಳಿಯಿರಲು

ಶೈತ್ಯೋತ್ಕಟತೆಯಲ್ಲು ಮೂಡುವುದು ಸವಿಗಾನ

ಅಪರಿಚಿತ ಕಡಲಲ್ಲು ತೇಲಿಬಹುದಿಂಪು

ವೈಪರೀತ್ಯದ ಕ್ಲೇಶದೊಳಗೊಮ್ಮೆಯೂ ನನ್ನ

ತೃಣ ಮಾತ್ರವನು ಬಯಸದಿಹುದದರ ಪೆಂಪು

Original by Emily Dickinson

“Hope” is the thing with feathers -

That perches in the soul -

And sings the tune without the words -

And never stops - at all -

And sweetest - in the Gale - is heard -

And sore must be the storm -

That could abash the little Bird

That kept so many warm -

I’ve heard it in the chillest land -

And on the strangest Sea -

Yet - never - in Extremity,

It asked a crumb - of me.